Etap pierwszy ocena czy problem jest niewypłacalnością

Punktem wyjścia jest ustalenie, czy dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, a nie samo stwierdzenie, że łączna kwota kredytów jest wysoka albo że miesięczne raty stały się uciążliwe. Niewypłacalność ma wymiar praktyczny: przy realnych dochodach i koniecznych kosztach dłużnik nie może regulować należności, które już powinny zostać zapłacone, a problem nie sprowadza się do jednego chwilowego opóźnienia, które może zostać nadrobione z najbliższej wypłaty.

Na tym etapie trzeba zestawić miesięczne dochody, podstawowe koszty utrzymania i sumę wymagalnych płatności, a następnie ustalić datę, od której opóźnienia zaczęły narastać. Ustawowe domniemanie utraty zdolności do płacenia pojawia się, gdy opóźnienie przekracza trzy miesiące, lecz przygotowanie wniosku nadal wymaga opisania całej sytuacji, ponieważ sąd nie podejmuje decyzji wyłącznie na podstawie mechanicznego porównania dwóch dat.

Etap drugi zebranie dokumentów i utworzenie jednego rejestru spraw

Dokumenty dotyczące zadłużenia bywają rozproszone między pocztą elektroniczną, papierowymi segregatorami, kontami bankowymi, portalami pożyczkodawców i aktami komorniczymi, dlatego warto rozpocząć od utworzenia jednego rejestru, w którym każda sprawa otrzyma osobny wiersz z nazwą wierzyciela, numerem umowy lub sygnaturą, pierwotną kwotą, aktualnym saldem, terminem zapłaty, informacją o cesji, etapie sądowym i egzekucji. Taki rejestr nie jest załącznikiem wymaganym przez ustawę, lecz ułatwia przygotowanie formalnego spisu wierzycieli oraz zapobiega podwójnemu liczeniu tej samej należności.

Do rejestru należy porównać raport BIK, umowy, harmonogramy, wypowiedzenia, wezwania, nakazy zapłaty, wyroki i pisma komornicze, pamiętając, że żaden pojedynczy dokument nie musi obejmować wszystkich zobowiązań. Jeżeli danych brakuje, trzeba odnotować, skąd można je uzyskać, zamiast wypełniać formularz szacunkowymi nazwami i kwotami, które później okażą się sprzeczne z dokumentacją.

Etap trzeci odtworzenie historii powstania zadłużenia

Historia powinna rozpoczynać się w momencie, w którym zobowiązania powstawały i były jeszcze regulowane, ponieważ dopiero takie tło pozwala zrozumieć, dlaczego określone kredyty lub pożyczki zostały zaciągnięte i co później zmieniło zdolność do ich obsługi. Należy więc ustalić ówczesne zatrudnienie, dochody, koszty rodziny, stan zdrowia i inne obciążenia, a następnie opisać kolejne zdarzenia, takie jak utrata pracy, spadek liczby zleceń, choroba, rozwód, śmierć osoby bliskiej, wzrost kosztów utrzymania albo niepowodzenie działalności.

Ważne jest także wskazanie okresu, w którym dłużnik próbował spłacać starsze zobowiązania nowymi środkami, korzystał z limitów, refinansował pożyczki lub zawierał ugody, ponieważ te działania mogą wyjaśniać gwałtowny wzrost zadłużenia. Opis powinien być rzeczowy, chronologiczny i zgodny z dokumentami, a jeżeli dokładna data nie jest znana, lepiej wskazać miesiąc lub przybliżony okres i zaznaczyć źródło ustalenia niż tworzyć pozornie precyzyjną informację.

Etap czwarty ustalenie majątku jego wartości i miejsca położenia

Pełny wykaz majątku obejmuje wszystko, co ma wartość majątkową i należy w całości albo w części do dłużnika, dlatego trzeba sprawdzić nieruchomości, pojazdy, rachunki, lokaty, gotówkę, udziały, akcje, wierzytelności, przedmioty wartościowe, spadki, prawa do zachowku oraz inne oczekiwane wpływy. Dla każdego składnika należy ustalić przybliżoną wartość, miejsce położenia, zakres własności i obciążenia, a jeżeli rzecz jest przedmiotem leasingu, najmu lub należy do innej osoby, trzeba wyraźnie opisać tytuł korzystania.

Ujawnienie majątku nie jest równoznaczne z samodzielną decyzją, że każdy wymieniony przedmiot zostanie sprzedany, lecz zatajenie składnika może wpłynąć na ocenę wiarygodności dłużnika i dalszy przebieg sprawy. Z tego powodu do wykazu należy podchodzić szerzej niż do spisu rzeczy znajdujących się w mieszkaniu, uwzględniając również prawa, należności i składniki znajdujące się u osób trzecich albo poza Polską.

Etap piąty przygotowanie danych o dochodach kosztach i osobach zależnych

Kolejny blok obejmuje sześć miesięcy bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku, dlatego z wyciągów, zaświadczeń, decyzji i rachunków trzeba odtworzyć przychody oraz koszty utrzymania dłużnika i osób pozostających na jego utrzymaniu. W zestawieniu przychodów należy uwzględnić wynagrodzenie, świadczenia, emeryturę, rentę, alimenty otrzymywane, najem, pracę dodatkową i inne wpływy, natomiast w kosztach powinny znaleźć się rzeczywiste wydatki konieczne do prowadzenia gospodarstwa domowego.

Jeżeli sytuacja zmieniła się w trakcie sześciu miesięcy, na przykład umowa wygasła, dłużnik rozpoczął leczenie albo dziecko przestało otrzymywać świadczenie, nie należy uśredniać wszystkiego bez wyjaśnienia, ponieważ miesięczne zestawienie pokaże zmianę znacznie lepiej. Dokument powinien też wskazywać osoby pozostające na utrzymaniu, ich wiek, relację z dłużnikiem, własne dochody i uzasadnione koszty, aby nie powstało wrażenie, że cała kwota wydatków dotyczy wyłącznie wnioskodawcy.

Etap szósty analiza sprzedaży darowizn i innych rozporządzeń

Przed sporządzeniem finalnej wersji trzeba przeanalizować czynności prawne z ostatnich dwunastu miesięcy dotyczące nieruchomości, akcji, udziałów, ruchomości, wierzytelności i innych praw, a także szerszą historię rozporządzeń, jeżeli może mieć znaczenie dla sprawy. Należy zgromadzić umowy sprzedaży, darowizny, podziału majątku i dokumenty dotyczące większych wypłat, wskazać drugą stronę, wartość oraz sposób rozliczenia, a następnie sprawdzić, czy informacje te są zgodne z aktualnym wykazem majątku.

Szczególnej uwagi wymagają czynności z osobami bliskimi i transakcje po cenie niższej od rynkowej, lecz ocena nie może polegać na założeniu, że każda taka czynność automatycznie przekreśla wniosek. Najważniejsze na etapie przygotowania jest pełne ujawnienie faktów, zachowanie dokumentów i przedstawienie rzeczywistych powodów działania.

Etap siódmy sporządzenie uzasadnienia i przeniesienie danych do formularza

Kiedy rejestr wierzycieli, wykaz majątku, zestawienie dochodów i kosztów oraz chronologia są gotowe, można napisać uzasadnienie, które połączy te elementy w logiczną opowieść o powstaniu i pogłębianiu niewypłacalności. Uzasadnienie powinno prowadzić czytelnika przez fakty w kolejności, wskazywać konkretne kwoty i daty tam, gdzie mają znaczenie, oraz odwoływać się do dokumentów bez kopiowania wielostronicowych fragmentów umów i wyroków.

Następnie dane przenosi się do właściwego formularza lub systemu KRZ, zwracając uwagę na nazwy pól, format dat, rozdzielenie wierzytelności bezspornych i spornych, wskazanie zabezpieczeń oraz oświadczenie o prawdziwości informacji. Na tym etapie nie powinno się już tworzyć nowych wersji faktów, lecz wiernie przenieść materiał, który wcześniej został sprawdzony.

Etap ósmy kontrola końcowa opłata podpis i wysłanie

Kontrola końcowa powinna obejmować porównanie wszystkich kwot, nazw, adresów i sygnatur, sprawdzenie czytelności załączników oraz ocenę, czy każda istotna informacja z uzasadnienia znajduje potwierdzenie w odpowiedniej sekcji formularza. Trzeba również zaktualizować dane zmienne, uiścić opłatę podstawową, wybrać właściwy sąd, podpisać albo uwierzytelnić wniosek oraz upewnić się, że został skutecznie wysłany, a nie tylko zapisany w wersji roboczej.

Po złożeniu należy zachować kopię pakietu, potwierdzenie wysłania i płatności, a następnie regularnie sprawdzać korespondencję oraz reagować na każde wezwanie sądu. ResetFin porządkuje cały proces od analizy zobowiązań po przygotowanie projektu wniosku, uzasadnienia i załączników, które klient otrzymuje do końcowej weryfikacji, podpisania i złożenia. Kontakt z ResetFin jest możliwy pod numerem 452 727 178 i adresem kontakt@resetfin.pl. Ogłoszenie upadłości nie jest automatycznym rezultatem wysłania formularza, ponieważ rozstrzygnięcie zawsze należy do sądu.