Uzasadnienie odpowiada na pytanie jak doszło do niewypłacalności

Wniosek ma wskazywać okoliczności, które uzasadniają ogłoszenie upadłości, oraz je uprawdopodobnić, dlatego uzasadnienie powinno przedstawić drogę prowadzącą od okresu, w którym zobowiązania były zaciągane i obsługiwane, do momentu, w którym dłużnik utracił zdolność płacenia wymagalnych należności. Nie wystarczy napisać, że dług jest wysoki, wierzyciele prowadzą egzekucje, a sytuacja stała się trudna, ponieważ takie stwierdzenia opisują skutek, lecz nie pokazują przyczyn, dat ani wpływu poszczególnych zdarzeń na budżet.

Dobre uzasadnienie powinno pozwalać osobie nieznającej sprawy odpowiedzieć na pytania: jakie były początkowe źródła dochodu, w jakim celu powstały zobowiązania, kiedy pojawiła się pierwsza trwała trudność, jakie raty przestały być regulowane, co działo się później oraz dlaczego obecny dochód, po odjęciu koniecznych kosztów utrzymania, nie pozwala wrócić do regularnych spłat. Każdy z tych elementów powinien pozostawać zgodny z odpowiednią częścią formularza i dokumentami.

Chronologię najlepiej przygotować przed napisaniem pierwszego akapitu

Przed rozpoczęciem redagowania warto sporządzić prostą oś czasu obejmującą zatrudnienie, wysokość dochodów, powstawanie kolejnych zobowiązań, ważne zdarzenia rodzinne i zdrowotne, okresy zaległości, wypowiedzenia umów, postępowania sądowe, egzekucje oraz próby porozumienia z wierzycielami. Taka tabela ujawnia luki i sprzeczności znacznie szybciej niż wielostronicowy tekst, ponieważ pozwala zauważyć, że wskazana jako przyczyna utrata pracy nastąpiła już po zaciągnięciu nowych pożyczek albo że dokumenty pokazują inny moment pierwszej zaległości niż pamięta dłużnik.

Chronologia nie musi zawierać dokładnego dnia każdego wydarzenia, jeżeli nie da się go ustalić, lecz powinna operować wiarygodnymi okresami, na przykład miesiącem, kwartałem albo rokiem, a przy danych przybliżonych trzeba zachować ostrożne sformułowanie. Lepiej napisać, że pogorszenie sytuacji nastąpiło około września 2023 roku i wskazać dokument, z którego wynika zmiana dochodu, niż podać przypadkową datę, która później nie będzie zgodna z wypowiedzeniem umowy lub historią rachunku.

Początek powinien pokazać sytuację przed powstaniem problemu

Opis warto rozpocząć od okresu, w którym dłużnik regulował zobowiązania, wskazując rodzaj zatrudnienia, przeciętny dochód, liczbę osób na utrzymaniu i powody zawarcia najważniejszych umów. Takie tło jest potrzebne, aby ocenić, czy decyzje podejmowane w tamtym czasie odpowiadały ówczesnym możliwościom, a późniejszy brak płatności wynikał ze zmiany sytuacji, czy problemy narastały już wcześniej.

Nie należy przedstawiać każdej pożyczki jako konieczności życiowej, jeżeli dokumenty wskazują inny cel, ani budować uzasadnienia na założeniu, że wyłącznie określony rodzaj wydatku zostanie uznany za usprawiedliwiony. Znacznie ważniejsze jest rzetelne opisanie faktów, kwot i warunków, w których decyzja była podejmowana, a następnie pokazanie, jaki skutek dla zdolności płatniczej miały późniejsze zdarzenia.

Punkt zwrotny musi mieć konkretny wpływ na dochody albo koszty

Utrata pracy, obniżenie wynagrodzenia, choroba, wypadek, rozwód, śmierć osoby bliskiej lub niepowodzenie działalności mogą być istotnymi przyczynami, lecz samo wymienienie ich nie wyjaśnia niewypłacalności. Trzeba wskazać, jak zmieniły dochód, jakie nowe koszty spowodowały, ile trwał okres bez zatrudnienia, czy pojawiła się niezdolność do pracy, kto wcześniej uczestniczył w utrzymaniu gospodarstwa oraz w którym momencie suma wymagalnych płatności przekroczyła realne możliwości.

Jeżeli podstawą opisu jest stan zdrowia, należy ograniczyć się do informacji potrzebnych dla sprawy, takich jak okres leczenia, wpływ na możliwość pracy, koszty leków i rehabilitacji oraz posiadane dokumenty, zamiast przedstawiać pełną historię medyczną niezwiązaną z zadłużeniem. Gdy przyczyny były złożone, warto pokazać ich kolejność, na przykład wyjaśnić, że początkowy spadek dochodu doprowadził do korzystania z limitów, a późniejsza choroba utrudniła powrót do pracy i pogłębiła zaległości.

Nowe zobowiązania zaciągane na spłatę starych trzeba opisać wprost

W wielu sprawach dłużnik przez pewien czas reguluje starsze raty za pomocą kolejnych pożyczek, refinansowania albo kart kredytowych, co może utrzymywać pozór płynności, ale jednocześnie zwiększa liczbę wierzycieli i miesięczne obciążenia. Tego okresu nie należy pomijać, ponieważ zwykle jest widoczny w raportach, wyciągach i umowach, a jego rzeczowe wyjaśnienie pozwala zrozumieć mechanizm narastania długu.

Opis powinien wskazywać, kiedy rozpoczęło się finansowanie wcześniejszych zobowiązań nowymi środkami, jakie kwoty były przeznaczane na spłatę i dlaczego dłużnik uważał, że będzie mógł obsługiwać nowe zobowiązanie, na przykład oczekiwał powrotu do pracy, sprzedaży składnika majątku albo zawarcia ugody. Nie chodzi o usprawiedliwianie każdej decyzji, lecz o przedstawienie prawdziwej sekwencji i jej konsekwencji.

Próby rozwiązania problemu powinny być opisane bez upiększania

Jeżeli dłużnik kontaktował się z wierzycielami, składał wnioski o restrukturyzację, zawierał ugody, korzystał z wakacji kredytowych, podejmował dodatkową pracę lub sprzedawał zbędne rzeczy, informacje te mogą pokazywać, jakie działania poprzedzały wniosek. Każde takie twierdzenie powinno jednak odpowiadać rzeczywistym dokumentom lub zdarzeniom, ponieważ ogólna deklaracja o licznych próbach porozumienia traci wiarygodność, gdy nie można wskazać choćby przybliżonej daty, wierzyciela i rezultatu.

Warto też wyjaśnić, dlaczego podejmowane działania nie rozwiązały problemu, na przykład rata ugody przekraczała możliwości budżetu, dodatkowy dochód miał charakter krótkotrwały albo sprzedaż rzeczy pozwoliła spłacić tylko część zaległości. Uzasadnienie nie powinno kończyć się na opisie wysiłków, lecz prowadzić do aktualnego stanu i pokazywać, dlaczego sytuacja nadal ma charakter niewypłacalności.

Aktualna sytuacja musi wynikać z liczb podanych w formularzu

Końcowa część uzasadnienia powinna opisywać obecne zatrudnienie, dochód, osoby pozostające na utrzymaniu, podstawowe koszty oraz wymagalne zobowiązania, przy czym dane muszą odpowiadać sześciomiesięcznemu zestawieniu przychodów i wydatków. Jeżeli w tekście wskazano, że dłużnik osiąga 4 000 zł netto, a w tabeli znajdują się wpływy po 5 500 zł, trzeba wyjaśnić, czy różnica wynikała z jednorazowej premii, nadgodzin, świadczenia albo zmiany pracy.

Należy również opisać przewidywalne zmiany, takie jak wygaśnięcie umowy, planowana operacja, przejście na emeryturę lub powrót do pracy, jeżeli są dostatecznie konkretne i mogą wpływać na sytuację w najbliższym czasie. Uzasadnienie nie jest miejscem na deklarację, że przyszłość na pewno się nie poprawi, lecz na przedstawienie aktualnych danych i realnych perspektyw.

Język powinien być rzeczowy a każda ocena oparta na faktach

Nadmiernie emocjonalne sformułowania, oskarżenia wobec wierzycieli albo wielokrotne powtarzanie, że sytuacja jest beznadziejna, nie zastępują danych potrzebnych do oceny wniosku, dlatego należy używać spokojnego języka i oddzielać fakty od własnych ocen. Długie zdania są uzasadnione wtedy, gdy wyjaśniają zależność między zdarzeniem, zmianą dochodu i powstaniem zaległości, lecz nie powinny łączyć wielu niezwiązanych informacji w jeden trudny do zweryfikowania akapit.

Po napisaniu tekstu trzeba porównać go z listą wierzycieli, wykazem majątku, tabelą dochodów i kosztów oraz dokumentami, a następnie usunąć niepotwierdzone założenia, powtórzenia i sprzeczności. ResetFin pomaga odtworzyć chronologię, uporządkować dane i przygotować projekt uzasadnienia wraz z pozostałymi elementami wniosku. W sprawie przygotowania dokumentacji możesz zadzwonić pod numer 452 727 178 lub napisać na kontakt@resetfin.pl. Ostateczną ocenę okoliczności przedstawionych we wniosku przeprowadza sąd.